Bezgin Bekir bir kahraman değildir, hatta çoğu zaman bir anti-kahraman bile değildir. O, modern hayatın hızına yetişememiş bir figürdür. 

Ama bu yetişemeyiş bir eksiklik değil, bir estetik tercihe dönüşür. Bekir'in bezginliği patolojik değil, politiktir. Tuncay Akgün'ün çizgilerinde Bekir, başarı anlatılarını bozar. Çalışkanlık, hırs, ilerleme gibi kutsal kavramlara kayıtsızdır. Bu kayıtsızlık tembellik değil, bilinçli bir yavaşlamadır. Kapitalizmin zaman rejimine karşı pasif bir direniştir.

Bezgin Bekir'in anlamı, onu yayımlayan bağlamdan ayrı düşünülemez. LeMan, Türkiye'de muhalefeti yalnızca sloganla değil, gündelik hayatın sinir uçlarına dokunan mizahla kuran nadir mecralardan biridir. Bekir bu kültürün sessiz sabotajıdır: bağıran politik karikatürlerin arasında neredeyse görünmez kalarak konuşur. LeMan'ın muhalefeti tam da burada güçlenir, kahramanlık anlatılarını değil, tükenmişliği, bezginliği, isteksizliği politik bir jest haline getirir.

"Dünyanın hızı karşısında yavaşlığımız, bizim tek sığınağımız ve tek silahımızdır." 

— Gilles Deleuze

Bezgin Bekir, Türkiye'de muhalefetin sadece meydanlarda değil, koltukta otururken, gecikirken, hiçbir yere yetişmemeyi seçerken de kurulabileceğini hatırlatır. Bu yüzden onun yavaşlığı bireysel bir ruh hali değil, kolektif bir kültürel itirazdır. Acele etmeyenlerin, "olmak zorunda" denilene olmamayı seçenlerin muhalefeti.